Kitaaa's profileLife is JourneyPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
September 07 เริ่มใหม่...นานมากแล้วสินะ..
เดือนมีนา..ปีห้าศูนย์เลยนะเนี่ย..
นานโคตร...นั่งอ่านแต่ละอันแล้วก้อฮา..
ตอนนี้จบ..แล้ว..
ขอย้ำ...จบแล้ว...จบแล้วโว้ย..
55++
เริ่มต้นชีวิตจิง..ซะที..แต่กูก้อยังขอเงืนแม่อยู่ได้..
กะลังอยู่ในช่วง..ปรับสมดุลชีวิต..ว่าหาเอง..ได้แล้ว..
สู้ต่อไป.. March 07 นานาจิตตังโห ๆๆๆ.. จบซะทีชีวิตปีสาม..สอบเสร็จไปได้ซะที
ก่อนหน้านั้นเป็นนรกภายในจิตใจกูเลย งานเอย..สอบเอย
ก้อเล่นให้สอบติดกันห้าวันติดกันไม่ได้พัก กลับมาจากสุโขทัยได้ พักหนึ่งวัน สอบเลย
มันก้อทำได้อะนะ แต่มันเป็นนรกขุมลึกสุดๆ
เหนื่อย แต่ก้อดีใจที่ผ่านมันมาได้
บ่นกะพี่จิ้น แกก้อบอกว่าจบแล้วจะหวนคิดถึงมัน
มันก้อจิงอะนะ.. แต่ตอนนี้แค่อยากให้มันผ่านๆ ไปไง
ยังไงซะ..เหลืออีกปีเว้ย..
ว่าแต่แก่ชิบหาย..ปีสี่แล้ววะ 55++
เมื่อคืนฝันถึงพวกชาวแกงค์สมัยวัยใส..55+++
มากันครบเลย ..
ทั้งอีแนน ไอ้จิต ไอ้ต้น อีมาร์ท อีขิม อีแป้ง บักโม๊ะ ฯลฯ
โอ๊ย...พร้อมพรรค รวมพลที่โรงเรียนโต๊ะหน้าตึกห้าเหมือนเดิม
นั่งคุยกัน ด่ากันประสาคนที่ไม่ได้เห็นหน้าเป็นชาติ..
จะว่าไปก้อสี่ปีได้แล้วมั้ง...ตั้งแต่จบ
จนป้าจิต..แซวอยู่เลยว่ามาได้ไง..
อีแนนก้อร้องตอบไปว่า..."ครั้งแรกในรอบหลายปีเลยนะ 'จารย์.."
คิดถึงพวกมึงวะ...เวลามานั่งรวมพลหลังเลิกเรียน
อัพเดตข้อมูลที่ผ่านในรอบหนึ่งวัน สองชม.ก่อนที่แม่จะโทรตามให้มารับ.
แดกสัมตำบ้านอีอ้อย...เล่นเกมกวนตีนคนบ้าบอ...
อยากกลับไปสักชม.ก้อยังดี
มันคงไม่มีแล้วมั้ง...จบไปก้อไม่มีทางหวนคืน
แต่กูคงได้เจอพวกมึงแน่ๆ ก้องานรับปริญญาพวกมึงไง
จบกันแล้วอะดิ พร้อมหน้าๆๆ เจอในเอ็มงี้โม้ใส่กูเชียว...หมั่นไส้ๆๆ
แต่กูอีกปี..ยังไงก้อตามมึงแน่...55++
อยู่ที่นี่แม่งโคตรเบื่อเลย...โอ๊ย..อยากกลับบ้านเว้ย
ธุระยังไม่เสร็จก้อกลับไม่ได้ ปลายเดือนถึงได้กลับ
กลับไปนะ..แม่จะนอนตีพุงให้สบายใจเชียวแล..
คิดถึงแม่ คิดถึงพ่อ คิดถึงน้อง.. แล้วก้อคิดถึงพวกมึง
ตลกวะ..ได้ข่าวว่าสมัครงานกันวุ่นวายเชียว 55+++
วุ่นวายกับการเริ่มต้นชีวิตการเป็นผู้ใหญ่..
เหมือนเฟรชชี่ในโลกจริง...
ไม่มีการแบมือขอเงินแต่ละเดือนแล้ว
กูอะดิ..จะได้งานกะเขาไหม..ถ้าจบ..
กลัวรับกะคนอื่นไม่ได้ อยู่ในโลกส่วนตัวมาก้อนานล่ะ
คงต้องเริ่มออกได้แล้วมั้ง..
ไม่อยากออกก้อต้องออกเพราะไม่อยากเจอคนที่เราไม่อยากเจอ...
แต่แม่มักพูดเสมอว่าต้องหัด
เพราะในสังคมยังมีคนอีกเยอะที่เราต้องเจอ ในมหาลัยเป็นส่วนหนึ่งแค่นั้น
มันก้อจิงแหละเนอะ...55++
ตอนนี้ก้อคงต้องเริ่มที่การฝึกงานแล้วล่ะ...
คราวที่แล้วก้อปฎิเสธมันไปครั้งแล้ว คราวนี้ต้องรับมันแล้วล่ะ...
สู้ต่อไป..จีบัน
ปล..จิตมึงจะบวชสงกรานต์ปะวะ..อยากไปงานมึงวะ
บวชแล้วก้อเบียด 55++
February 17 แม่เจ้า..เบื่อวะ...
มีงานแต่ขี้เกียจทำ
555!!!
ปล.สมเพชตัวเอง...วันนี้ยังไม่ได้อะไรสักกะอย่าง
February 11 มหาลัย'โลกวันนี้เพิ่งกลับมาจากปฐมนิเทศกีฬามหาลัย'โลก
เหนื่อยดีวะ... แต่ก็แทบไม่ได้ความอะไรเลย
กว่าจะได้แต่ละเรื่อง..ลำไยเกิน ก้อแหม..คนตั้ง 7000 จะให้ได้เรื่องได้ราวได้ไง
แต่เราก้อได้เรื่องมาหนึ่งแหละ
ด้วยความที่ว่าไม่ชอบให้คนมาจิกกัด
ไม่รู้ฤทธิ์อีกีตาร์ซะแล้ว..คิดเรอะว่าจะปล่อยง่ายๆ เลยตอกไป..หลายดอก แค้นวะ...เป็นไรมากปะ..
นึกว่าเราเป็นคนใช้รึไงวะ
เพื่อนก้อเพื่อนเหอะ..ลงทำแบบนี้กูไม่แคร์
เกลียดจิงกะคนที่ไม่รู้ความแบบนี้...เซ็ง
ทั้งที่ก้อไม่อยากจะทำนะ..
แต่สนมะ..เปล่าเลย มีหลายคนให้คบ
อาทิตย์นี้ก้อไม่ได้เรื่องไรเลย เล่นทั้งสองวันเลย
โชคดีนะ มีเรียนตัวเดียว...คงต้องเริ่มเคลียร์งานแล้วล่ะ..
เยอะโคตร เด๋วเป็นดินพองหางตัวเอง... 5555
ปิดเทอมนี้มีที่ฝึกงานแล้วเว้ย....
ได้แร่นแต้กทม..กะอบรมงานปิดเทอม โหๆๆๆ
สงสารคนที่เป็นแขกที่อยู่ในความรับผิดชอบกูจิงๆ จะทำประเทศชาติขายหน้าไหมวะ
ยังไงก้อแล้วแต่...ทำได้เท่าที่ทำแหละวะ
December 16 วันสุขแห่งชาติโห ๆๆๆ
เที่ยวอีกแล้ว.. เป็นอะไรมากไหมที่ชีวิตช่านต้องเดินทางมากมายตลอดสิ้นปีนี้
เป็นทุกปี เงินก้อหาย คอมก้อเจ๊ง
โฮ๊ย..เบื่อจิง
เมื่อวานแค่กะจะไปกินข้าวเย็นกันขำๆ กะนังอีฟและนังบี
ปรากฎว่าดันไปเร็ว แล้วจะต่อ คิดไม่ออกจะไปที่ไหน
เลยมีความคิดกันว่าจะไปเหล้าปั่น เพราะถ้าให้กินเหล้าไม่ไหว...
ก้อดูอาทิตย์ก่อนสิล่ะ..ไปไหนมา
เลยไปต่อกันร้านเหล้าปั่น
นั่งได้สักพัก อีฟกะชวนแก๊ป พี เต้ เพื่อนเทคโน มานั่งเป็นตัวหาร
ไม่หรอก...ไม่ได้นั่งกินกันนานแล้ว ครั้งสุดท้ายคงตอนอยู่ปีหนึ่งมั้ง
กินได้สองเหยือก แก๊บชวนไปสปิริต
นังบีอยากเต้นอยู่แล้ว รับปากเต็มที่ ตัวเราเองยังไงก้อได้
อีฟไม่อยากไป แต่สุดท้ายก้อโดนเพื่อนไซโคจนได้
เลยต้องไปกันครบทีม
สาวๆ สองคนกลับไปเก็บของมานอนห้องช่าน เพราะงานนี้ไม่มีสิทธิ์กลับก่อน
เลยปล่อยเราลงร้านพี่ช่อเพื่อรอมันไปหอเก็บของ
เออ..ลืมเล่าว่ามีร้านใหม่ เป็นร้านเหล้าของอาเพื่อนพี่ช่อ
บรรยากาศดีมาก...เพลงเพราะดี พี่กู๋ร้อง
เจ๋งดี..เราชอบ นั่งชิวๆได้ ถ้ามีตังค์นะมึง...ไม่พ้นๆๆ
ก้อนั่งกินกะพวกพี่ตอง พี่โป้ง พี่แล พี่โจ พี่มุม และชาวคณะ ครบทีม
กินได้แก้วนึงแหละ ไม่อยากกินมาก เด๋วเมา
แต่ที่ไหนได้ พอเข้าไปสปิริต กูล่อยังกะน้ำเปล่า
แม่เจ้า...มึนสิคะ..เกือบเจ็ดแปดแก้วล่ะมั้ง
ไม่อ้วก แค่อยากหลับ..ชิบหาย
เหม็นบุหรี่วะ..ไม่สูบก้อเหมือนสูบ
สูดจากคนดูดอีกที มะเร็งจะถามหาไหมวะ
ตื่นมาตอนเช้าไม่มีแรง..ซะงั้น
เหนื่อยมาก
เย็นๆ ซ่อมคอม ปรากฎว่าคอมไม่เจ๋ง แถมพี่ไม่เอาตังค์ด้วย
ขอบพระคุณค่า...ที่ช่วยชีวิตนู๋ (หรือหมู)
ช่านว่า..ช่วงนี้ต้องพักตับแล้วล่ะ ..กินบ่อยเกินแล้ว
เผลอๆ จะไม่มีเงินใช้พ้นอาทิตย์นี้อีกเนี่ย
อยากเอาเข็มเย็บปากจิงวะ..เงินหมดเพราะกินนี่แหละ
กินไรไม่รู้เรื่อยเปื่อย...ไม่รู้อิ่ม
อ้วนเว้ย..อึดอัด
5555!!!!!!!!
งานก้อเยอะ...จะบ้าตาย
นี่แหละน้า...ชีวิตคนโสด..
วันๆ ไม่ทำอะไรคิดแต่เรื่องตัวเอง
ตลกดีวะ..
December 10 ขอกูอัพได555!!
มาแล้น มาแล้น มาแล้น
ขบวนการอัพได หายไปนานเลยนี่หว่า สี่เดือนได้แล้วมั้ง
อันล่าสุดยังเขียนไม่เสร็จเลย แต่ก้อนะ
โดนประชาชีเรียกร้องเหลือเกิน
อันที่จริงข้าพเจ้าก้อไม่ได้ว่างหรอก ยุ่งเหลือเกิน
เพิ่งกลับมาจากการท่องเที่ยวมาตลอดอาทิตย์ จนเกือบจะเปลี่ยนที่เรียนแล้วมั้ง
กลับมาทีลืมสถานที่เลยทีเดียว
อยู่เชียงใหม่สามวัน ปายอีกสองวัน
จนเจ้าของร้านผัดไทยที่ปายชวนมาทำงานด้วยกัน
อารมณ์เป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดีนิดนึง เลยหาเพื่อนได้เรื่อยๆ
แต่ก้อแปลกนะ ที่เราไม่ชอบอยู่กะใครได้นานๆ มันเบื่อซะงั้น
แล้วกูจะรอดไม่เนี่ย...
กลับมาเรียนได้สองวัน โดนเจ้าพวกเพื่อนตัวดีลากไปเที่ยวบ้านนังแจมอีก
ไม่ไปก้อกระไรอยู่ เพื่อนไปทั้งกลุ่มนี่หว่า
แถมเจ้าภาพเลี้ยงตลอดงาน เสียค่ากินกะค่ารถ
ตอนแรกไม่อยากไปเลย เงินหมด (ดูกูอยู่เชียงใหม่สิ..ว่ากี่วัน)
อีฟมันชวนแดกเหล้าด้วย อยากกินวะ ไม่ได้กินกะมันนานแหละ
มันบอกว่าไม่มี มันเลี้ยงก็ได้
มีนะมี..แต่กลัวมีไม่พอถึงสิ้นเดือน
คุณนายแม่บอกว่าจะส่งมาให้ครั้งสุดท้ายแล้ว
สองเดือนส่งมาห้าครั้งแล้ว
ไหง..กูใช้เงินเยอะอย่างนี้วะ....
อยากมีบ้านเป็นโรงงานพิมพ์แบงค์จิง
พี่กบเคยพูดว่า... "ก้อแกเที่ยวขนาดนี้ไง...เงินเลยหมด สงสารแม่แกจิง"
เออวะ.... คำพูดของเจ๊แก สงสัยจะเป็นจริง
ก้อกะว่าหมดเที่ยวช่วงนี้ก้อหยุดแล้ว
แต่มันยังไม่หายเหนื่อยเลยให้ตายเหอะ..พับผ่า
คิดอยู่นะ..ทำงานจะมีให้แม่ใช้เท่าเราใช้ไหมเนี่ย...
คงต้องหันมามองตัวเองมากขึ้นแล้วมั้ง
อ้าว..ไปซะไกล
กลับมาเล่าต่อ
ตกลงว่าก้อไปแม่กลองจนได้
รีบเกือบตาย เก็บของไม่กี่อย่าง
สบู่ แชมพู แป้ง ผ้าเช็ดตัวหาเอาข้างหน้าเว้ย เอาผ้าเช็ดหน้าผืนเดียว
กะว่าไปกินเหล้าอย่างเดียว เสร็จก้อกลับ รีบขนาดไม่เอาเสื้อผ้าไปเลย
ชุดเดียวทั้งวัน โคตรซกมก...
แต่นะ..เปลี่ยนที่กินเหล้าเฉยๆ นี่หว่า เอาเหอะ ขอครั้งนึง
พอไปแล้วทุกข์สุดขีด ก้อกินมังนี่หว่า ถึงงานปลาทู พวกมันแดกกันเปรมปรีดิ์
กูนี่...นั่งมองอย่างเดียว แถมโดนยุให้แตกตะหาก
เรื่องไรวะ...อีกสามสี่วันกูก้อออกแล้ว พวกมึงอย่ามา..
ไปเชียงใหม่ยังอดกินไส้อั่ว แกงโฮ๊ะ ฮังเล และแคบหมู
แค่ปลาทู ทำไมจะอดไม่ได้วะ
แหมๆๆๆ.. มาบ้านนังแจมทุกปี ปีหน้าก้อได้..
ปรากฎว่าสุดท้ายก้อนั่งมองพวกมันกินจนอิ่ม
แต่เราก้อหาขนมกิน... ซึ่งคือสาเหตุที่ทำให้เกิดปัญหาสำหรับผู้หญิงปัจจุบัน
ก้อโรคอ้วนไง
กินเสร็จก้อเริ่มเวลาปาจิงโกะ...ที่รีสอร์ทน้าหู้ (เพื่อนแม่แจม)
ทางเข้านี่น่ากลัวสาด... อีต่อเสือกพูดเรื่องผีหัวขาด
กรี๊ดกันตลอดทางเข้า..ที่พัก
กูล่ะสงสารคนที่จะมาพักห้องพวกเราเหลือเกิน
เสียงแปดล้านเดซิเบล แถมพูดอะไรไม่เจริญรูหูเลย
เป็นปกติ ที่พวกเราในกลุ่มจะไม่เคยพูดอะไรที่สรรเสริญ เยินยอเพื่อน เพื่อให้รู้สึกดี
มันผิดวิสัย และรู้สึกไม่ชิน
เหยียบซ้ำและทับถม คือ นิยามของกลุ่มเรา
ก่อนหน้าจะเข้ามา..ก้อแวะซื้อของเตรียมกันก่อน ตั้งแต่อยู่คิวรถล่ะ
ก้อไปซื้อแก้วต๊อก มะนาว เกลือ เตรียมพร้อม
อาวุธ (เพื่อนแจมและเพื่อนที่คณะของเรา) เห็นยังอึ้ง มันเตรียมกันขนาดนั้นเชียว
แหมๆๆๆ..มาเพื่อการนี้นี่น่า
เดินงานก้อหาซื้อถั่วเพื่อแกล้มเหล้าอย่างเดียว
หมกมุ่นสุดฤทธิ์...
ซึ้งใจวุธมาก...ลงทุนขับรถเพื่อหาวัตถุดิบของเราในค่ำคืนนั้นให้
ปรากฎว่าเราก้อได้ดังใจหมาย..
งานเริ่มสามทุ่มกว่าๆๆ
ก๊ง ๆ ๆๆๆ และก้อก๊ง แต่ละคนก้อเริ่มย้ายไปนอน ประมาณสามสี่ทุ่ม
จิงๆ ตัวกินก้อมีช่าน บี อีฟ และนังแจม
นังตูดหมึกแค่สามเป๊กก้อลาโลก ปวดหัวไปนอนซะงั้น
นังเมย์กินเบียร์ไปสี่แก้วก้อง่วง..นอนเร็วเป็นนิจ
อีต่อไม่กินแต่ง่วง นั่งเมาธ์สักพักก้อเข้านอน
ส่วนนังนุ่นก้อติดโทรสับ ประหนึ่งว่าจบแล้วจะทำงานกะองค์การโทรศัพท์ (ตอนนี้ความรักเข้าตา ต้องปล่อยมัน)
นิ..เพื่อนที่ดี..ไม่กิน แต่นั่งเฝ้าเพื่อรอเก็บศพ ดีจิงๆ
ทำหน้าที่ถ่ายวิดีโอแบล็คเมย์เพื่อนๆๆ ด้วยกล้องช่านเอง (ควรชมมันดีไหมเนี่ย)
ที่เหลือก้อรั่วสุดตีน อีบีก้อเต้นลีดกะนังแจม ที่เหลือร้องเพลงแหกปากให้เต้น..สุดเดช
หัวเราะอย่างกะเมากัญชา เสร็จก้อนั่งเพ้อเรื่องความรัก ทั้งตัวกู แจม
นั่งปรับทุกข์กัน ประสาคนเหงา
ลุ้นมันให้คืนดีกะก้อง..ชิบหาย รอต่อไปเว้ย...เพื่อนกู
เหล้าหมดตอนตีหนึ่ง...ไม่มีอะไรทำ เพราะไม่มีแรงแล้ว แดกเยอะ ได้แต่นอนเกลือกกลิ้งอยุ่ริมน้ำ
มึนๆ อ้วกก้อเอาลงน้ำอย่างเดียว กูล่ะสงสารปลาจิงๆ
สักพักก้อนอนกอดโถส้วม นิมันต้องมาปลุก เพราะกลัวตายในห้องน้ำ
แต่ปล่าว...หลับตะหาก
เข้าไปในห้อง เห็นที่นอนก้อพุ่งตัวเลย
โดนอีฟบ่น..ว่าขี้เซา ปลุกให้ขยับตัวก้อไม่ตื่น
กูไม่ได้ยินนี่หว่า
คนเมาสามคน(อีฟ บี ช่าน)เป็นลูกเมียน้อย..นอนหน้าห้องน้ำ
แย่งผ้าห่มสุดเดช
เข้านอนหลังเพื่อนแต่กูขอตื่นเช้ากว่าคนอื่น
โรคจิตวะ...
กว่าจะได้กลับก้อนู่นเย็นๆ
ตอนเช้าก้อมีแข่งโดดน้ำ ฮามากกกก
พวกมันคิดว่าเป็นนักกีฬาทีมชาติ ไปโดฮาเกมส์เลย
แต่ปล่าว...ดูแล้วฮาเกมส์มากกว่าวะ..กูว่านะ
ทำหน้าที่ตากล้องอย่างเดียว ไม่เล่น เพราะมีเสื้อผ้าชุดเดียว
ถึงหอโดยสวัสดิภาพ
อย่างมันส์
ทริปหน้าเจอกาน....
ชะอำ
ปล.ขอขอบพระคุณพ่อและแม่ของเพื่อนแจมที่เป็นสปอนเซอร์ตลอดงาน
พร้อมทั้งคุณอาวุธที่ขับรถพาเหล่าชะนีและตุ๊ดหนึ่งตัวเที่ยว August 28 ขี้เกียจว้า..........ไม่ได้อัพไดตั้งนานมันกี่เดือนแล้ววะ..หลายเดือนเหมือนกันเนอะ
ก้อแหมดันเปลี่ยนรูปแบบใหม่ งงเลยไม่อัพทันซะเลย
หลายเดือนที่ผ่านมา
มีอะไรหลายอย่างเข้ามา....ทำให้เราเรียนรู้กับมัน June 23 เบื่อโลกช่วงนี้เป็นอารายวะ...
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น
อารมณ์แปรปรวนตลอดเวลา
ที่ตกใจตัวเองที่สุด...คืออยู่ดีๆ อยากร้องไห้ ทั้งที่ไม่มีใครทำอะไรตัวเองเลย
วันนี้นัดเจอพวกไอ้น้ำกะไอ้หวาน ก้อรอมันเกือบครึ่งชม.
ปกติจะไม่ค่อยรอใครได้นานอยู่แล้ว
แต่นี้อารมณ์อยากคุย พอรอไปนานๆ เข้า
ก้อเริ่มอารมณ์ฉุนเฉียว โทรไปตามก้อยังไม่มาซะที
เลยโทรไปครั้งที่สอง จู่ๆ น้ำตาก้อเอ่อ
จริงๆแล้ว..ไม่ได้โกรธอะไรมันหรอก
รู้สึกว่ารอต่อไปต้องวีนแตกแน่ๆ
เลยกลับซะเลย มาสงบอารมณ์ที่ห้อง
เลยลองโทรหาแม่ เผื่ออะไรจะดีขึ้น
ก้อช่วยให้ดีขึ้นหน่อย แถมได้นอนพักประมาณสองชม.กว่าๆ
ตอนนี้อยากกลับไปนอนบ้านสักคืนจัง
อย่างน้อยก้อไม่ต้องคิดอะไรมากกับสิ่งต่างๆ รอบตัว
แต่ดันมีเรียนวันเสาร์อะดิ
ซวยโคตร...อนิจจัง
เห็นว่าเข้าพรรษาติดเฟรชชี่อีก
เอาเข้าไป..ชีวิต
ช่างเหอะ..ลองดูไปสักหน่อย
บางทีอาจจะดีขึ้นก้อได้วะ
โอ๊ย..กูละเบื่อการที่เป็นแบบนี้บ่อยๆ
จิตเสื่อมวะ..
ปล.เบื่อไอ้พวกที่ทำตัวรู้ดีวะ...ทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย
อยากมีเวลาส่วนตัววะ
June 09 งานๆๆเหนื่อยวะ... ขอบ่นหน่อยเหอะ
เป็นพี่คนแล้วก้อเหนื่อยเนอะ
เมื่อวานเป็นวันเปิดบ้านหรือคนอื่นเขาเรียกกันว่ารับน้องคณะนะแหละ
ที่คณะเราก้อไม่มีอะไรมาก เป็นการแนะนำสถานที่ การเรียน โอ๊ย..ล้านแปด
เย็นๆ ก้อเลี้ยงนมน้อง ซึ่งปีสองเป็นเจ้าภาพ
เราต้องขึ้นไปร้องเพลงบายศรีผูกแขนให้น้อง
ก้อนัดคีย์กันตั้งแต่บ่ายสองโมง เอาจิงๆ ก้อนู้นค่า ห้าโมงเย็น
เหนื่อยสาด ร้องเจ็ดเพลง สองรอบ
แต่ภูมิใจนะ ร้องเพลงแรก ขนลุกเลยวะ..
ก้อดับไฟ ให้น้องหลับตา ลืมตามา
มีพี่ใส่ชุดนักศึกฯ ยืนถือเทียนร้องเพลงให้
เห็นว่าน้องบางคน นำตาแตกเลย ซึ้งมั้ง
เหอๆ
เย็นมาก้อฝนตกแรงมาก
ก่อนหน้าจะตก ก้อแนะนำชั้นปีแต่ละปี แล้วก้อมีเอนท์
นี่เลยค่า...ปล่อยแก่สุดฤทธิ์ เต้นเป็นผีฟ้าเข้าเลย
น้องช็อกสิคะ นี่กูทำอะไรลงไป
ก้อยืนร้องเพลงมาดดีอยุ่เลย มาเป็นบ้ากันชิบหาย
ไม่ใช่เราคนเดียวหรอก ทั้งหมดนะแหละ
เต้นมันมาก แต่ติดใส่สอบนี่ดิ
ดีนะ..ที่ไม่ขาด
แต่เสือกมาขาดตอนสตาร์ทรถ
นี่เลย...ขาดทั้งแถบเลย 555
ดึกๆก้อนั่งสอบน้อง ยังไม่ถึงไหนเลย
น้องค่า...พี่รู้ว่าเหนื่อยแต่ก่อทนหน่อยเน้อ
มันจะสอนน้องแล้ว เปื่อยมากกกกกกกกก
ไม่เข้าใจว่าเด็กสมัยนี้ทำไมความอดทนต่ำจังวะ
อยากหาวัคซีนความอดทนมาฉีดคนละเข็มสองเข็ม
โดนนิดหน่อยก้อพับ
อย่างน้องรร.ช่านเนี่ย เจอรับน้องชายเข้าหน่อย
ก้อวิตกจริตซะล่ะ โห..ไม่หวาย...ๆๆๆ
บ้าปะเนี่ย...
เข้าไม่เอาถึงตายหรอก..ตายก้อเข้าคุกทั้งคณะแหละค่า..
อยากจะบอกว่า..
ถ้าคุณๆไม่อดทนแค่นี้ ไม่อยู่ที่ไหนก้อไม่ได้
พี่ๆก้อมีหน้าที่ๆ จะเกลาน้องก่อนที่จะไปเจอโลกข้างนอกอีกทาง
เด็กเดี๋ยวนี้รู้เยอะ แก่แดด ปีนเกลียวสุดตีน
ปรับได้ก้อปรับเน้อ
รอดูสิ..ว่ารุ่น 39 จะเป็นอย่างไง
ลุ้นเว้ย... June 07 กลับมาแว้วววววววโหๆๆๆๆๆ
กลับมาสักที..หลังจากที่ไปฝึกงานสองเดือนกว่าๆๆๆ
โหดสาด...ให้ตายเหอะ..
แต่ก้อจบแล้วก้อจบไปเนอะ
มันก้อได้อะไรกลับมาเยอะเหมือนกัน
ตอนนี้ก้อกลับเข้าสู่โหมดทำงานค่า
กิจกรรมที่คณะมากมาย
ปรับระบบเยอะดี...
เหนื่อยดีวะ...
แต่คงไม่เท่าน้องๆปีสองหรอกน้า เพราะต้องลงสอนน้องเองนี่น้า
เราเองเป็นพี่สอนน้องแล้ว เหนื่อยก้อแค่ใจ
น้องอะดิต้องเหนื่อยทั้งกายและใจ
ยังไงก้อต้องสู้วะ เพราะเลือกมาเป็นแล้วนี่
เหนื่อยยังไงก้อต้องอดทน หมดงานนี่ก้อสบาย
กลับมาทับแก้ว..อยากทำความสะอาดห้องวะ
ฝุ่นเยอะโคตร..แต่ไม่มีเวลาเลย
ทำไงดีว้า...
วันนี้ก้อเริ่มมหกรรมรับน้อง..ต้องไปนัดคีย์แต่เช้า
เริ่มต้นกับการเป็นแก๊งเสียงใส
เจ็บคอวะ...ห่างการซ้อมมานาน
แต่ฝึกๆไปก้อเริ่มชินเหมือนกันนะ
ปีนี้น้องโรงเรียนตั้งสามคน แต่ที่ซวยที่สุดก้อคือ
พวกมันดันเป็นน้องคณะหมดเลยนี่อะดิ
คิดยังไงเนี่ย...มาเลือกที่นี่
กระเป๋าฉีกแหงมเลยกู
ตังค์ก้อเพิ่งจะจ่ายค่าเทอมไป เริ่มจะเป็นโรคซางจั๊บล่ะเนี่ย
แต่กว่าจะเลี้ยงคงปิดเชียร์แหละ
ถึงจะมีเวลา
เข้าใจล่ะว่าทำไมบางคนถึงอยากให้วันนึงมี 25 ชม.
เราก้อเป็นหมือนกัน
ขอทีเด่ะ.....
สดชื่นวะเจอน้องๆเฟรชชี่แต่เราเองก้อแก่ลงนี่หว่า
นี่แหละน้า ....สัจธรรม April 02 ลัลลลา..ดีใจเว้ยยยยยยยยยยยย
จะได้กลับบ้านแล้ว หลังจากที่ไม่ได้หยุดเป็นแรมอาทตย์ ฮือๆๆๆ
กลับคราวนี้ได้สองวัน แล้วกลับมารับกรรมต่อ
เหนื่อยนะ..แต่ก้อสนุก มันได้เจอกับลูกค้าแปลกๆ เยอะดี
กลับไปคราวนี้ คงต้องไปช่วยอีฟกะปิ่นดูน้อง..
สงสารมันต้องให้มันรับบทหนักคนเดียว
ก้อแต่ละคนคีย์ไม่ได้เลย คงต้องเอาให้หนัก
นัดกะคุณชายใหญ่ไว้ ก้อไม่รู้ว่าจะได้เจอรึเปล่า..ยุ่งๆจิงน้า..อย่าโกรธเลย
อยากจะมีเวลาบ้างแหละ แต่ก็นะ มันไม่ได้เลย
ทำให้นึกถึงตอนที่ซ้อมเชียร์ใหม่ๆ เวลาเป็นยังไง สะกดไม่เป็น
แต่ตอนที่ยุ่งๆ ก้อทำให้เราไม่ต้องคิดอะไรเหมือนกันนะ
วันนั้นไอ้คุณหวีดโทรมา งงเลย หายไปแรมชาติ
คุยโน่น คุยนี้ ช่านว่ามันอารมณ์เปลี่ยวแหง..เลย
ปกติจะชอบโทรมาตอนไม่มีอะไรทำ..
สะตอตลอดเลย...ให้ตายเหอะ
ไม่เข้าใจจริงๆ คนแบบนี้ก้อมีในโลกเนอะ
เด๋วกลับไป..ช่านจะใส่บาตรไปให้นะ..
แกทำช่านเจ็บ ..คงไม่มีวันกลับไปแล้ว
คงให้ได้แค่ความเป็นเพื่อนเท่านั้นวะ
แต่จริงๆแล้วก้อไม่ได้คิดอะไรกะแกแล้วน่า..
เออ...ถ้ามันกลับมาขอคืนดีจะว่าไงวะ..
คงไม่มีหรอกกกกกก
หม้อไปเรื่อยแหละ...เอาอะไรไม่ได้
ช่างเหอะ....
ช่านจะได้กลับบ้านแล้วววววววววววววววววววววววว
ลัลลาๆๆๆๆๆ
March 24 เอาล่ะสิ..ตอนนี้ชีวิตช่าน...สมชื่อบล็อกเลย
ชีวิตคือการเดินทาง..
วันนี้สามารถอยู่ได้หลายแห่งในประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็น..
อนุสาวรีย์ชัยฯ ราม1และ 2 และพัทยา
55555!!
สุดยอดไปเลยค่า...
เหอๆ..วันนี้ก้อตื่นไปถวายเพลกะสังฆทานก่อนวันเกิด
เด๋วไม่มีเวลา..ทำงานสิคะ
แต่สามทุ่ม..คืนพรุ่งนี้ก้อมีปาร์ตี้โฟมค่า..
มันแน่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไปเสื้อเสื้อกล้ามมาตัว..คุณตัวใหญ่เห็นอึ้งเลย
ก้อแหม...ไปทะเลนี่น่า..ขอเหอะ
มืดๆ ไม่มีคนเห็นหรอก..
เมื่อวานก้อชอบแหลก...หมดตังค์ไปพันกว่า
ซื้ออะไรก้อไม่มี.มากมาย
แต่ขอเคืองอีแม่ค้าขายกิ๊ฟวะ
พูดกวนประสาท อยากกลับไปตบจิงวะ..
ใครไปแถวรามข้างร้านขายลูกชิ้น อย่าริไปซื้อเด็ดขาดนะ
แม่ง...เลววววววววววววว
เสร็จจากนี้ก้อกินข้าวกะตัวใหญ่
ออกจะเคืองที่เราชวนดูหนังเลยยกเลิก
มันไม่มีเรื่องอะไรให้ดูนี่น่า..
เหอๆ
เพิ่งมาถึงพัทยา..กลับไปเก็บของล่ะ
เวลาหมด
สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้าให้ตัวเอง...
แฮปปี้ๆๆๆๆๆๆ March 16 พรุ่งนี้...โหๆๆๆๆ..เสียงเศร้าใจของใครคนนึง
ต้องไปทำงานแล้วสิเนี่ย...เวลาเร็วดีเนอะ..
สองสามวันมานี่ก้อเรื่อยเปื่อยกะชีวิตตามเคยทั้งที่สอบยังไม่เสร็จเลยนะ
เอาเข้าไป..ไอ้ต้า
มีเวลากะตัวเองมากขึ้น อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก้อเข้ามอไปอ่านหนังสือสักหน่อย
(จะสอบนี่หว่า..ขยันนิดนึง)
เมื่อวานคุยโทรศัพท์กะตัวใหญ่เกือบชม.
ดูเขาเครียดๆนะ เสียงไม่ค่อยดีเลย (ให้ตายเหอะ)
ทำให้รู้สึกว่าเป็นอะไรรึเปล่า เหมือนไม่ค่อยอยากจะคุยเลย
นั่งคุยปัญหาโลกแตก..
เราก้อเป็นผู้หญิงใจแม่น้ำเหลือเกิน..
ให้โอกาสเขามีคนอื่นได้..เหอๆ
ดูสิคะ..แม่คนดี
ไม่รู้สินะ...ลองคนเราจะคบกันแล้วมันจะต้องแฟร์
ไม่มีการผูกมัดกันและกัน
เขาเลือกที่จะคบเราก้อไม่ใช่ว่าจะต้องมามัดกะเราตลอดนี่น่า
เราใจกว้างถึงขนาดที่ว่าเหล่หญิงอื่นไปเลย
ถ้าชอบเด๋วขอเบอร์ให้..(แรงไปปะ)
แต่อย่าให้ผู้หญิงคนนั้นมารังควานเราล่ะกัน ไม่งั้นเราเอาคืน
เตรียมตัวตายได้เลย
เคยมีความคิดที่ว่า..คบกะใครต้องอยู่กะเราตลอด
ต้องโทรหา โทรจิกตลอด
แต่เจออะไรเข้ามา ทำให้เราเปลี่ยนความคิดไปทันที
คบกะใครไม่ต้องมาติดกะเราตลอดก้อได้
นานๆโทรที แต่ความรู้สึกดีๆมันอยู่ได้นาน
โทรหาบ่อยๆ มันเบื่อไง
แต่ถ้าโทรมาบ่อยเราก้อไม่ได้ว่าไง...บางทีมันเปลืองเงิน
อืม...นะ
เราก้อยังยึดสัจธรรมที่ว่า
"ความแน่นอน คือ ความไม่แน่นอน"
เรายังไม่รู้เลยว่าชีวิตเราจะเป็นยังไงต่อไปข้างหน้า
ตอนนี้ก้อทำวันนี้ให้ดีที่สุดล่ะกัน
สนุกกับชีวิตให้เต็มที่..จบไปคงไม่ได้ทำอะไรอย่างนี้หรอก
ลัลลา..ลัลลา พัทยา
รอช่านด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
March 14 เริ่มต้น...5555!!!!!!!
กลับมาอีกครั้งกับการอัพไดอารี่
ก้อแหม...กว่าจะว่าง ทำโน่นทำนี่ งกๆๆๆ ใครจะไปมีเวลามานั่งทำ
สอบเสร็จยังต้องมานั่งปั่นงานส่งอีก (สมน้ำหน้า..)
อาจารย์ให้ทำตั้งนานแล้ว แต่ดันไม่ทำเอง
เอาเลยค่า...นั่งหน้าคอม all day ให้ตายไปข้างเลย
เก้าโมงเช้าถึงตีสี่ เอาซี่ หน้าชาเลย
กว่าจะเสร็จก้อนู้นเจ็ดโมงเช้า
ไม่เอาแล้ว...ปั่นงานส่งแบบนี้ให้ตายเหอะ
ยังดีนะ...ที่มีรูปสำรองเก็บไว้ ไม่งั้นตายเลย
พอเสร็จกิจกับการส่งงานก้อมีเวลาทำโน่นทำนี่หน่อยนึง
เก็บของกลับบ้านแล้วเว้ยยยยยยย
ไปอยู่บ้านห้าวัน...เหอๆ
ใจจริงอยากอยู่มากกว่านี้นะ แต่ไม่มีเวลาเลยจริงๆ
กลับมาจากบ้าน ก้ออยู่กรุงเทพสามวัน เพิ่งจะถึงหอก้อเมื่อวานนี่เอง
ก้อพานังเพื่อนตัวดีทั้งหลายไปแรดทั่วเมือง สนุกดี
ฮาๆ ขำๆ ไป
นังแบ๋มแบมเกือบสอยผู้ชายมาได้ เหอๆ
เด๋วคงไปหาใหม่ที่เชียงใหม่เอาเนอะ
เก็บของเสร็จรึยังไม่รู้น่ะ
ไอ้เรา..วันนี้แหละ ก้อเคลียร์ห้องให้เรียบร้อย
กลับมาแม่ง...เหมือนไม่ใช่ห้องกูเลย
ใครมาจัดโน่นจัดนี่ห้องกูวะ
ไค่อยชอบให้คนมาย้ายโน่นย้ายนี่กะห้องกูเท่าไหร่เลย
ให้ตายเหอะ...
เด๋วออกไปข้างนอกก่อน จ่ายตังค์ให้เสร็จ February 21 ฤดูกาลสอบ....จะบ้าตายกับการสอบให้ตายสิ....
แต่เราก้อมีเวลามานั่งออนเอ็มนะเว้ย...5555
เซ็งนี่น่า ออนบ้างวันละสิบนาทียังดี
สองสามวันที่ผ่านมานี่ไม่ไหวเลย
อ่านกันให้ตายไปข้างเลย
อีกไม่กี่ชม.ก้อถึงเวลาขึ้นเขียงวิชาแรกแล้ว
เทอมนี้ชิวเหลือเกิน มาเร่งเอาปลายภาคจะไหวไม่เนี่ย...
ไม่เคยอ่านหนังสือขนาดนี้เลยน่ะ ตั้งแต่ปีหนึ่งเทอมสองแหละ
แต่ยังไงก็สู้ต่อแหละ ชีวิตยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะแยะ
สู้เว้ย..!!!!!!!!! February 13 ลำไยจริงๆชีวิตเรานี่วุ่นวายเรื่อยเปื่อยจริงๆ
แล้วจะเอาอะไรกับชีวิตได้บ้างปะเนี่ย
วันนี้กะว่าจะตื่นแต่เช้าไปใส่บาตร
เพราะไหนๆ วันนี้ก็เป็นวันพระ (อารมณ์อยากทำบุญ)
ปรากฎว่าตอนเช้าฝนดันมาตกซะนี่ เหอๆ
คนจะทำบุญ ดันไม่ได้ทำซะนี่
ช่างเหอะ วันอื่นก็มีนี่หว่า พรุ่งนี้ดีกว่า
วันเสาร์ตะลอนทัวร์ทั้งวันเลย เพราะมีคอนเสิร์ตอาร์มแชร์
ก่อนที่พี่อ้วนจะไปเรียนต่อที่เยอรมัน ก็เลยขอดูหน่อย
ไหนๆ ก็ไหนๆ ล่ะ ก็ตอนที่มาวังท่าพระ ก็ไม่ได้ไป
ขี้เกียจนี่หว่า ช่วงนั้นเข้าออกกรุงเทพเป็นว่าเล่นเลยนี่
เหนื่อยอะดิ..
ทั้งที่มีสอบอยู่ไม่กี่วัน ก็ไปดู
555!!! อย่างนี้ดิเปรี้ยวจริง...
ใครกันเนี่ย...บอกให้ออกมาเร็วๆ
ไอ้เราก็ขี้เกียจ อยากจะชิวๆ เพราะจะอ่านหนังสือก่อนไป
สุดท้ายก็ไม่ได้ทำตามที่คาด
นอนดึกแต่ตื่นเช้าออกมาวิ่ง (รักสุขภาพจิงกู)
แล้วก้อรีบทำโน่นทำนี่ กลัวจะไปสาย
ด้วยความที่รีบๆ ไปถึงคิวรถตู้ คนเยอะมาก
ปรากฎว่าคาดกะสาย 78 เส้นยาแดงผ่าแปด
ตัดสินใจไปรถทัวร์ เลยนั่ง 82 ซะเลย
รีบมากเลยไม่ได้ถามว่ามันสายใหม่รึสายเก่า
หลับบนรถลืมตาอีกที เห็นทางมันแปลกๆ
เลยถึงบางอ้อว่านั่งสายเก่ามา (ไอ้บ้าเอ้ย)
แต่ก็ไม่ได้เครียดอะไร เพราะงานเริ่มนู้นหกโมงเย็น
วันนี้ได้เจอโอมเพื่อนของนุชที่ไม่เคยเห็นหน้ากันเลยตลอดสองปีที่รู้จักกัน
ส่วนใหญ่คุยกันโทรศัพท์กันมากกว่า เพิ่งจะได้เห็นตัวเป็นๆนี่แหละ
5555 !!!!!!!!
เย็นๆ ไปคอนเสิร์ต แต่กว่างานจะเริ่มก็ปาเข้าไปทุ่มครึ่ง
ก็เล่นเอาวงอื่นมาเล่นเพลงอาร์มแชร์สิบกว่าวง
ก็ดีนะ ...แต่เราง่วงนอนมากเลย
มันออกน่าเบื่อ เพราะเพลงไม่ได้เต้นเลย
อีกมุมนึงก็มีงานของอเดย์ด้วย ก็แวบไปดูแปบนึง ก็ไม่เห็นมีอะไร
กว่าเจ้าของเพลงจะเล่นก็ปาเข้าไปสามทุ่มกว่า ก็สนุกดี
มีเอาแฟนนักร้องนำมาร้องแจมด้วย
พี่ก้อยน่ารักมักมาก...แต่ไหงชีตัวเล็กจังอะ
ในทีวีดูออกจะสูง เหอๆ
งานเลิกก้อนู้นเลยสี่ทุ่มกว่า คุณมาร์ทก็โทรมาบอก
ให้เปลี่ยนที่นอนจากหอมันเป็นบ้านแป้ง แถวสุทธิสาร
เพราะวันนี้มันอยู่บ้านคนเดียว หลังแยกจากเจ้าจัมพ์และรุ่นพี่มันแล้ว
ก็นั่งรอพวกมันจัดการกะเจ้าเครื่องไอพอดตัวใหม่ที่คุณชายศิวัชซื้อมา
เราก็หลับรอมันได้เลย สักพักมันก็ปลุกให้ย้ายสัมมโนครัว
ไปนอนกันที่อพาร์ตเมนต์ของพ่อคุณแป้งที่เช่าไว้ตอนมากรุงเทพฯ
อยู่หลังบ้านน่ะ แต่ต้องเดินอ้อมซอยไป รั้วมันกั้นอยู่นี่หว่า
เย็นนั้นกะว่าจะนอนเลย แต่เจ้าของห้องบ่นให้ซะนี่
เลยอาบให้มันหน่อย นอนเล่นหลับจิงเลย
ได้ยินเสียงโทรศัพท์ตอนตีสาม
คุณชายหวีดโทรมา (รู้จักกาลเทศะซะจิง)
ถามว่ามีคนรู้จักที่ทำงานซุปเปอร์บ้างรึเปล่า ใครจะไปรู้จักวะเนี่ย
อยากจะด่าจริงๆเลย งานของมัน
อาจารย์สั่งมาตั้งนาน มาทำเอาตอนเดดไลน์
เหอๆ เอาเข้าไป...
ถามว่าเอาเวลาไปทำไร ตอบว่าเล่นเกม
อยากจะถามจริงๆ เลย
ครั้งก่อนๆ ที่เราโทรไปถามมันเนี่ย
ก้อบอกว่าทำอยู่ ไม่เคยคิดจะสนใจสิ่งที่เราเตือนเลย
ไม่เข้าใจว่าเราเคยชอบคนแบบนี้ได้ไงเนี่ย...ฮ้า...
แปดโมงกว่าๆ ไอ้น้องชายตัวดี โทรปลุก
กลัวว่าเราจะไปประท้วงล่ะสิ เหอๆ เสียใจยะ ยังไม่ตื่น 555
สายๆแม่ก้อโทรมาเช็ก ว่ากลับถึงหอรึยัง ตลกดีนะ
ปกติคุณนายไม่เคยโทรถามว่าอยู่ไหน อะไร ยังไง
คืนก่อนโทรมาเสียงแข็งเลย ถามว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่
เราก็บอกไปว่าอยู่กรุงเทพฯ
เธอเปลี่ยนน้ำเสียงจนแทบจะบีบคอเราอยู่แล้ว
นึกว่าเราจะอยุ่ลานพระบรมละมั้ง รู้สันดานของลูกสาวเธอดีนี่..
ก็แหม..ไอ้เราแค่อยากดูเฉยๆ
ไม่ได้อยากจะไปประทงประท้วงกะเขาเลย
ได้เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์เชียวนะ
ลแต่ไม่มีใครสนแบบเราเลย ให้ตายดิ
เห็นว่าวันที่ 26 ก.พ.นี้มีอีกที่สนามหลวง
อยากไปวะ แต่ติดสอบ
เหอๆ อดอีกหนึ่งดอก
เช้าวันเสาร์เราก้อต้องตื่นเพราะคุณนายแม่โทรมา
ตื่นมาก้อลุกมากินขนมที่วางอยุ่แถวนั้นเลย
หิวนี่น่า ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่สี่โมงเย็นวันเสาร์แล้วนี่
วันนั้นก้ออ่านหนังสือไปเรื่อยๆ เพราะถ้ารีบกลับก้อเสียเวลานั่งรถอีก
เลยอยู่ต่อซะเลย
เย็นๆ วันนั้นก้อฝนตกเลยทำให้เราออกจากหอแป้งช้า
กว่าจะกลับก้อนู่นเลยสองทุ่มกว่า
ตอนแรกชีมาร์ทกะจะอยู่ต่อ เรายังไงก็ได้
อีกสามนาทีต่อมาเปลี่ยนใจไม่อยู่ล่ะ เราก็เลยคิดว่ากลับดีกว่า
ขาตอนที่แยกกะมาร์ทที่อนุสาวรีย์น่ะ รถไม่ติดเลย
ดีจิง..แวะทำธุระที่เซ็นทรัลเสร็จ ฝนก้อตกอีกห่าใหญ่
เลยตัดสินใจตากฝนไปขึ้นรถ เด๋วไม่ทัน ก้อถึงหอสามทุ่มกว่าๆ นั้นแหล...
วันนี้แหละจะจบ chapter 6 อย่างต่ำไหมเนี่ย ขี้เกียจอ่ะ โหๆๆๆๆ
แถมอยาดูเกอิชาด้วย เมื่อวานถ้าอยู่หอมาร์ทต่ออาจจะไปดูหนังก้อได้
ดีแล้วที่กลับเนี่ย เงินจะไม่มีใช้อยู่ล่ะ ไม่เจียมซะเลย
February 10 นี่แหละน้า....บางครั้ง ความรัก ก็เข้ามาหาเรา เพื่อให้เราเรียนรู้
มิใช่ให้เราครอบครอง...
ไม่ผิด หากจะรักคนมีเจ้าของ แต่จะผิด หากเข้าไปทำหน้าที่ซ้ำซ้อนคนอีกคน...
หน้าที่ของ ความรัก คือการเดินไปมอบความรัก และยืนเฉย ๆ เพื่อรับมัน
ไม่ใช่การดิ้นรนเพื่อให้ได้มา ... ในห้วงรัก การถูกรัก มันสุขใจ การมอบความรัก มันอิ่มเอม และเมื่อได้รับการปฏิเสธ มันทรมาน ... ความรักมิใช่การเข้าไปเป็นชีวิตเขา แต่คือ การเข้าไปอยู่ข้าง ๆ ชีวิตเขา...
คนบางคนเหมาะที่เกิดมาเพื่อให้เรารัก แต่ไม่เหมาะที่จะร่วมชีวิตด้วย...
ความรักระยะแรก ทำให้ร่างกายหลั่งสารกระตือรือร้น ทำให้มนุษย์ทำทุกอย่างให้ได้มาซึ่ง ความรัก...
แฟน ก็คือ เพื่อนคู่คิดที่ก้าวไปด้วยกันในวันข้างหน้า... ในวันที่ความรักคงที่ สารกระชุ่มกระชวย งดทำงาน สิ่งเดียวที่จะทำให้อยู่ด้วยกันได้ตลอดไป คือ ความเข้าใจล้วนๆ... ความห่างไกล มันทรมาน เวลาเจอกันจึงหอมหวาน และเป็นความทรงจำที่เก็บไปนั่งเพ้อฝันได้ในวันจาก ... บุคคลไม่พึงประสงค์สำหรับทุกคู่รัก มักจะเดินทางมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย... ผู้ชายแสดง ความรัก ด้วยการกระทำ ขณะที่ผู้หญิงอยากรู้ว่า รัก จาก คำพูด...
ความรัก...ของ เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ ความรัก ไม่ต้องการ แค่วันเดียว ความรัก ไม่ต้องเกี่ยว กับวันไหน ความรัก ไม่ต้องมี เวลาใด ความรัก ไม่ต้องใช้ ให้ใครชี้ ความรัก ไม่ต้องมี ข้อวิจารณ์ ความรัก ไม่ต้องการ การกดขี่ ความรัก ไม่ต้องให้ ใครตราตี ความรัก ไม่ต้องมี เส้นพรมแดน ความรัก ไม่ต้องรอ ข้อพิสูจน์ ความรัก ไม่ต้องพูด ตามแบบแผน ความรัก ไม่ต้องการ การตอบแทน ความรัก ไม่ต้องแค่น หัวใจคน ความรัก ไม่ต้องการ การเป็นต่อ ความรัก ไม่ต้องรอ ขอเหตุผล ความรัก ไม่ต้องย้ำ ความมีจน ความรัก ไม่ต้องทน ที่จะรัก
มันก็คือ เหตุผลของความรักดีๆ นี่เอง February 08 คอพับ...คอแปบ..55555!!!!!!!!!!!!!
ก่อนอื่นขอหัวเราะตัวเองกับวีรกรรมที่ทำเมื่อคืนเลยนะ
แม่ง...เมาแล้วรั่วกันสุดฤทธิ์
เมื่อวานนัดกันในกลุ่มพี่เชียร์ว่าจะก๊งกัน เนื่องในวันเกิด(อยากกิน)
ไม่ค่อยมีเวลาไปไหนพร้อมกันเท่าไหร่
เผอิญ..เมื่อวานมีงานเลี้ยงในกลุ่มพี่เชียร์ทั้งสี่ชั้นปีเลย ตอนแรกกะว่าจะต่อกัน
แต่ออมมันดันมีสอบ เลยต้องเลื่อนมากินวันต่อมา
ก้ออยู่วันพร้อมพรักเลย เกือบทั้งสแตนได้ ก้อเหล้ากลมนึงกะสองแบน
ขอถามหน่อยเหอะว่า..
ใครวะ..อยากกินเหล้าฝรั่งเนี่ย..
ต๊อกนะเว้ย ล่อซะของแพงเลย
แทบจะปาดเหงื่อเลย แพงชิบ
นอกจากเหล้าก้อของกินสารพัดอย่าง แต่ที่ฮาสุดมีส้มตำด้วยนี่ดิ ฮามาก..
วงเหล้าที่ไหนกินส้มตำกะเหล้าว้า...
ช่างเหอะ...นุชมันจะกิน (ก้อมันกินเหล้าไม่ได้นี่หว่า กินแล้วแพ้..)
กินกันไปได้สักพัก ก้อเริ่มคอแปบกันแล้ว
อีต้นเสียงตัวดี ตาฉ่ำเชียวแถมพูดเป็นน้ำท่วมทุ่ง อีนุ่นอีก โวยวาย
อียุ้ยหน้าแดงยังกะกวนอู อีออมก้ออ้วก อีบีกรึ่มๆ
ยังดีที่มีไอ้นุช ไอ้เจ ไอ้ต้น (คอทองแดง)กะไอ้ปอ (เจ้าของสถานที่)ดูแล...
(ทั้งที่มันอยากเมาด้วยจะตาย)
สลบกันตอนตีสองกว่าๆ ไอ้ปอบ่นชิบหายว่า...
"แม่ง..กูกะว่าตีสี่ นี่ยังไม่เท่าไหร่ ไปกันล่ะ ไอ้สาดดดดด"
5555555!!!!!!!!
ตัวเราเองเมานะ...แต่รู้ว่าทำอะไร มันคุมสติไม่ได้ เดินไม่ตรง สักพักก้อคอหักไปเลย(หลับ)
นอนได้สักพัก ก้อมีคนมาปลุกให้ไปนอนห้องปอ แต่กูอยากกลับ
จะกลับได้ไงล่ะ เดินยังจะไม่ตรงเลย
รู้สึกตัวได้ว่า...ก่อนหน้านี้โทรศัพท์ไปรั่วกะเจ้าน้องชายตัวดี..
หวังว่า..มันคงไม่จำว่าเรารั่วอะไรไปนะเนี่ย (แต่เมื่อเช้า ยังมีการรำลึกความหลังเมื่อคืน..แสบจิงมึง)
มันก้อเป็นพฤติกรรมอะไรๆ ที่มันตลกดีวะ...
ทำอะไรเข้าไปได้..คนเรา
นี่แหละน่า..ที่เขาบอกว่า เหล้าเหมือนน้ำเปลี่ยนนิสัย.
ปล.อุตส่าห์ตื่นเช้าเพื่อที่จะเข้าเรียน แต่อาจารย์สอนแค่คาบเดียว (เพื่อ..)
วัยรุ่นเซ็งเลย น็อกแน่ๆ...
แต่เห็นว่าเหล้ายังเหลืออีกวะ เหอๆ เสร็จแหงม..เจอกันสอบเสร็จวะ
February 05 รึเปล่า....ไม่แน่ใจ กับท่าที แต่รู้ว่ามีความหมาย
ได้พบกัน อยู่ทุกวัน แต่ฉันไม่เคยมั่นใจ * จะให้ทำอย่างไร ก็ไม่รู้ ยังเฝ้ามองเธออยู่ ทุกคืนวัน ดูเหมือนมีอะไรอยู่ใน ดวงตาคู่นั้น บอกฉันให้รู้ว่าทุกวัน ว่าเธอมีใจให้เหมือนกัน ** รึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า ไม่อยากคาดเดา เราอาจจะคิดไปเอง รึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า รู้สึกบ้างรึเปล่า เพราะว่าฉันรักแต่เธอ (รู้สึกรึเปล่า) (ซ้ำ *) รึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า ไม่อยากคาดเดา เราอาจจะคิดไปเอง รึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า รู้สึกบ้างรึเปล่า เพราะว่าฉันรักแต่เธอ รู้สึกรึเปล่า เธอคิดอยู่รึเปล่า ไม่อยากจะคาดเดา รู้สึกอยู่รึเปล่า (ซ้ำ **)
ไม่รู้จะเขียนอะไรอ่ะ...เอาเนื้อเพลงไปเหอะ 5555 |
|
|
