Kitaaa's profileLife is JourneyPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
Life is Journeyก้อเป็นซะแบบเนี่ย.... September 07 เริ่มใหม่...นานมากแล้วสินะ..
เดือนมีนา..ปีห้าศูนย์เลยนะเนี่ย..
นานโคตร...นั่งอ่านแต่ละอันแล้วก้อฮา..
ตอนนี้จบ..แล้ว..
ขอย้ำ...จบแล้ว...จบแล้วโว้ย..
55++
เริ่มต้นชีวิตจิง..ซะที..แต่กูก้อยังขอเงืนแม่อยู่ได้..
กะลังอยู่ในช่วง..ปรับสมดุลชีวิต..ว่าหาเอง..ได้แล้ว..
สู้ต่อไป.. March 07 นานาจิตตังโห ๆๆๆ.. จบซะทีชีวิตปีสาม..สอบเสร็จไปได้ซะที
ก่อนหน้านั้นเป็นนรกภายในจิตใจกูเลย งานเอย..สอบเอย
ก้อเล่นให้สอบติดกันห้าวันติดกันไม่ได้พัก กลับมาจากสุโขทัยได้ พักหนึ่งวัน สอบเลย
มันก้อทำได้อะนะ แต่มันเป็นนรกขุมลึกสุดๆ
เหนื่อย แต่ก้อดีใจที่ผ่านมันมาได้
บ่นกะพี่จิ้น แกก้อบอกว่าจบแล้วจะหวนคิดถึงมัน
มันก้อจิงอะนะ.. แต่ตอนนี้แค่อยากให้มันผ่านๆ ไปไง
ยังไงซะ..เหลืออีกปีเว้ย..
ว่าแต่แก่ชิบหาย..ปีสี่แล้ววะ 55++
เมื่อคืนฝันถึงพวกชาวแกงค์สมัยวัยใส..55+++
มากันครบเลย ..
ทั้งอีแนน ไอ้จิต ไอ้ต้น อีมาร์ท อีขิม อีแป้ง บักโม๊ะ ฯลฯ
โอ๊ย...พร้อมพรรค รวมพลที่โรงเรียนโต๊ะหน้าตึกห้าเหมือนเดิม
นั่งคุยกัน ด่ากันประสาคนที่ไม่ได้เห็นหน้าเป็นชาติ..
จะว่าไปก้อสี่ปีได้แล้วมั้ง...ตั้งแต่จบ
จนป้าจิต..แซวอยู่เลยว่ามาได้ไง..
อีแนนก้อร้องตอบไปว่า..."ครั้งแรกในรอบหลายปีเลยนะ 'จารย์.."
คิดถึงพวกมึงวะ...เวลามานั่งรวมพลหลังเลิกเรียน
อัพเดตข้อมูลที่ผ่านในรอบหนึ่งวัน สองชม.ก่อนที่แม่จะโทรตามให้มารับ.
แดกสัมตำบ้านอีอ้อย...เล่นเกมกวนตีนคนบ้าบอ...
อยากกลับไปสักชม.ก้อยังดี
มันคงไม่มีแล้วมั้ง...จบไปก้อไม่มีทางหวนคืน
แต่กูคงได้เจอพวกมึงแน่ๆ ก้องานรับปริญญาพวกมึงไง
จบกันแล้วอะดิ พร้อมหน้าๆๆ เจอในเอ็มงี้โม้ใส่กูเชียว...หมั่นไส้ๆๆ
แต่กูอีกปี..ยังไงก้อตามมึงแน่...55++
อยู่ที่นี่แม่งโคตรเบื่อเลย...โอ๊ย..อยากกลับบ้านเว้ย
ธุระยังไม่เสร็จก้อกลับไม่ได้ ปลายเดือนถึงได้กลับ
กลับไปนะ..แม่จะนอนตีพุงให้สบายใจเชียวแล..
คิดถึงแม่ คิดถึงพ่อ คิดถึงน้อง.. แล้วก้อคิดถึงพวกมึง
ตลกวะ..ได้ข่าวว่าสมัครงานกันวุ่นวายเชียว 55+++
วุ่นวายกับการเริ่มต้นชีวิตการเป็นผู้ใหญ่..
เหมือนเฟรชชี่ในโลกจริง...
ไม่มีการแบมือขอเงินแต่ละเดือนแล้ว
กูอะดิ..จะได้งานกะเขาไหม..ถ้าจบ..
กลัวรับกะคนอื่นไม่ได้ อยู่ในโลกส่วนตัวมาก้อนานล่ะ
คงต้องเริ่มออกได้แล้วมั้ง..
ไม่อยากออกก้อต้องออกเพราะไม่อยากเจอคนที่เราไม่อยากเจอ...
แต่แม่มักพูดเสมอว่าต้องหัด
เพราะในสังคมยังมีคนอีกเยอะที่เราต้องเจอ ในมหาลัยเป็นส่วนหนึ่งแค่นั้น
มันก้อจิงแหละเนอะ...55++
ตอนนี้ก้อคงต้องเริ่มที่การฝึกงานแล้วล่ะ...
คราวที่แล้วก้อปฎิเสธมันไปครั้งแล้ว คราวนี้ต้องรับมันแล้วล่ะ...
สู้ต่อไป..จีบัน
ปล..จิตมึงจะบวชสงกรานต์ปะวะ..อยากไปงานมึงวะ
บวชแล้วก้อเบียด 55++
February 17 แม่เจ้า..เบื่อวะ...
มีงานแต่ขี้เกียจทำ
555!!!
ปล.สมเพชตัวเอง...วันนี้ยังไม่ได้อะไรสักกะอย่าง
February 11 มหาลัย'โลกวันนี้เพิ่งกลับมาจากปฐมนิเทศกีฬามหาลัย'โลก
เหนื่อยดีวะ... แต่ก็แทบไม่ได้ความอะไรเลย
กว่าจะได้แต่ละเรื่อง..ลำไยเกิน ก้อแหม..คนตั้ง 7000 จะให้ได้เรื่องได้ราวได้ไง
แต่เราก้อได้เรื่องมาหนึ่งแหละ
ด้วยความที่ว่าไม่ชอบให้คนมาจิกกัด
ไม่รู้ฤทธิ์อีกีตาร์ซะแล้ว..คิดเรอะว่าจะปล่อยง่ายๆ เลยตอกไป..หลายดอก แค้นวะ...เป็นไรมากปะ..
นึกว่าเราเป็นคนใช้รึไงวะ
เพื่อนก้อเพื่อนเหอะ..ลงทำแบบนี้กูไม่แคร์
เกลียดจิงกะคนที่ไม่รู้ความแบบนี้...เซ็ง
ทั้งที่ก้อไม่อยากจะทำนะ..
แต่สนมะ..เปล่าเลย มีหลายคนให้คบ
อาทิตย์นี้ก้อไม่ได้เรื่องไรเลย เล่นทั้งสองวันเลย
โชคดีนะ มีเรียนตัวเดียว...คงต้องเริ่มเคลียร์งานแล้วล่ะ..
เยอะโคตร เด๋วเป็นดินพองหางตัวเอง... 5555
ปิดเทอมนี้มีที่ฝึกงานแล้วเว้ย....
ได้แร่นแต้กทม..กะอบรมงานปิดเทอม โหๆๆๆ
สงสารคนที่เป็นแขกที่อยู่ในความรับผิดชอบกูจิงๆ จะทำประเทศชาติขายหน้าไหมวะ
ยังไงก้อแล้วแต่...ทำได้เท่าที่ทำแหละวะ
December 16 วันสุขแห่งชาติโห ๆๆๆ
เที่ยวอีกแล้ว.. เป็นอะไรมากไหมที่ชีวิตช่านต้องเดินทางมากมายตลอดสิ้นปีนี้
เป็นทุกปี เงินก้อหาย คอมก้อเจ๊ง
โฮ๊ย..เบื่อจิง
เมื่อวานแค่กะจะไปกินข้าวเย็นกันขำๆ กะนังอีฟและนังบี
ปรากฎว่าดันไปเร็ว แล้วจะต่อ คิดไม่ออกจะไปที่ไหน
เลยมีความคิดกันว่าจะไปเหล้าปั่น เพราะถ้าให้กินเหล้าไม่ไหว...
ก้อดูอาทิตย์ก่อนสิล่ะ..ไปไหนมา
เลยไปต่อกันร้านเหล้าปั่น
นั่งได้สักพัก อีฟกะชวนแก๊ป พี เต้ เพื่อนเทคโน มานั่งเป็นตัวหาร
ไม่หรอก...ไม่ได้นั่งกินกันนานแล้ว ครั้งสุดท้ายคงตอนอยู่ปีหนึ่งมั้ง
กินได้สองเหยือก แก๊บชวนไปสปิริต
นังบีอยากเต้นอยู่แล้ว รับปากเต็มที่ ตัวเราเองยังไงก้อได้
อีฟไม่อยากไป แต่สุดท้ายก้อโดนเพื่อนไซโคจนได้
เลยต้องไปกันครบทีม
สาวๆ สองคนกลับไปเก็บของมานอนห้องช่าน เพราะงานนี้ไม่มีสิทธิ์กลับก่อน
เลยปล่อยเราลงร้านพี่ช่อเพื่อรอมันไปหอเก็บของ
เออ..ลืมเล่าว่ามีร้านใหม่ เป็นร้านเหล้าของอาเพื่อนพี่ช่อ
บรรยากาศดีมาก...เพลงเพราะดี พี่กู๋ร้อง
เจ๋งดี..เราชอบ นั่งชิวๆได้ ถ้ามีตังค์นะมึง...ไม่พ้นๆๆ
ก้อนั่งกินกะพวกพี่ตอง พี่โป้ง พี่แล พี่โจ พี่มุม และชาวคณะ ครบทีม
กินได้แก้วนึงแหละ ไม่อยากกินมาก เด๋วเมา
แต่ที่ไหนได้ พอเข้าไปสปิริต กูล่อยังกะน้ำเปล่า
แม่เจ้า...มึนสิคะ..เกือบเจ็ดแปดแก้วล่ะมั้ง
ไม่อ้วก แค่อยากหลับ..ชิบหาย
เหม็นบุหรี่วะ..ไม่สูบก้อเหมือนสูบ
สูดจากคนดูดอีกที มะเร็งจะถามหาไหมวะ
ตื่นมาตอนเช้าไม่มีแรง..ซะงั้น
เหนื่อยมาก
เย็นๆ ซ่อมคอม ปรากฎว่าคอมไม่เจ๋ง แถมพี่ไม่เอาตังค์ด้วย
ขอบพระคุณค่า...ที่ช่วยชีวิตนู๋ (หรือหมู)
ช่านว่า..ช่วงนี้ต้องพักตับแล้วล่ะ ..กินบ่อยเกินแล้ว
เผลอๆ จะไม่มีเงินใช้พ้นอาทิตย์นี้อีกเนี่ย
อยากเอาเข็มเย็บปากจิงวะ..เงินหมดเพราะกินนี่แหละ
กินไรไม่รู้เรื่อยเปื่อย...ไม่รู้อิ่ม
อ้วนเว้ย..อึดอัด
5555!!!!!!!!
งานก้อเยอะ...จะบ้าตาย
นี่แหละน้า...ชีวิตคนโสด..
วันๆ ไม่ทำอะไรคิดแต่เรื่องตัวเอง
ตลกดีวะ..
December 10 ขอกูอัพได555!!
มาแล้น มาแล้น มาแล้น
ขบวนการอัพได หายไปนานเลยนี่หว่า สี่เดือนได้แล้วมั้ง
อันล่าสุดยังเขียนไม่เสร็จเลย แต่ก้อนะ
โดนประชาชีเรียกร้องเหลือเกิน
อันที่จริงข้าพเจ้าก้อไม่ได้ว่างหรอก ยุ่งเหลือเกิน
เพิ่งกลับมาจากการท่องเที่ยวมาตลอดอาทิตย์ จนเกือบจะเปลี่ยนที่เรียนแล้วมั้ง
กลับมาทีลืมสถานที่เลยทีเดียว
อยู่เชียงใหม่สามวัน ปายอีกสองวัน
จนเจ้าของร้านผัดไทยที่ปายชวนมาทำงานด้วยกัน
อารมณ์เป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดีนิดนึง เลยหาเพื่อนได้เรื่อยๆ
แต่ก้อแปลกนะ ที่เราไม่ชอบอยู่กะใครได้นานๆ มันเบื่อซะงั้น
แล้วกูจะรอดไม่เนี่ย...
กลับมาเรียนได้สองวัน โดนเจ้าพวกเพื่อนตัวดีลากไปเที่ยวบ้านนังแจมอีก
ไม่ไปก้อกระไรอยู่ เพื่อนไปทั้งกลุ่มนี่หว่า
แถมเจ้าภาพเลี้ยงตลอดงาน เสียค่ากินกะค่ารถ
ตอนแรกไม่อยากไปเลย เงินหมด (ดูกูอยู่เชียงใหม่สิ..ว่ากี่วัน)
อีฟมันชวนแดกเหล้าด้วย อยากกินวะ ไม่ได้กินกะมันนานแหละ
มันบอกว่าไม่มี มันเลี้ยงก็ได้
มีนะมี..แต่กลัวมีไม่พอถึงสิ้นเดือน
คุณนายแม่บอกว่าจะส่งมาให้ครั้งสุดท้ายแล้ว
สองเดือนส่งมาห้าครั้งแล้ว
ไหง..กูใช้เงินเยอะอย่างนี้วะ....
อยากมีบ้านเป็นโรงงานพิมพ์แบงค์จิง
พี่กบเคยพูดว่า... "ก้อแกเที่ยวขนาดนี้ไง...เงินเลยหมด สงสารแม่แกจิง"
เออวะ.... คำพูดของเจ๊แก สงสัยจะเป็นจริง
ก้อกะว่าหมดเที่ยวช่วงนี้ก้อหยุดแล้ว
แต่มันยังไม่หายเหนื่อยเลยให้ตายเหอะ..พับผ่า
คิดอยู่นะ..ทำงานจะมีให้แม่ใช้เท่าเราใช้ไหมเนี่ย...
คงต้องหันมามองตัวเองมากขึ้นแล้วมั้ง
อ้าว..ไปซะไกล
กลับมาเล่าต่อ
ตกลงว่าก้อไปแม่กลองจนได้
รีบเกือบตาย เก็บของไม่กี่อย่าง
สบู่ แชมพู แป้ง ผ้าเช็ดตัวหาเอาข้างหน้าเว้ย เอาผ้าเช็ดหน้าผืนเดียว
กะว่าไปกินเหล้าอย่างเดียว เสร็จก้อกลับ รีบขนาดไม่เอาเสื้อผ้าไปเลย
ชุดเดียวทั้งวัน โคตรซกมก...
แต่นะ..เปลี่ยนที่กินเหล้าเฉยๆ นี่หว่า เอาเหอะ ขอครั้งนึง
พอไปแล้วทุกข์สุดขีด ก้อกินมังนี่หว่า ถึงงานปลาทู พวกมันแดกกันเปรมปรีดิ์
กูนี่...นั่งมองอย่างเดียว แถมโดนยุให้แตกตะหาก
เรื่องไรวะ...อีกสามสี่วันกูก้อออกแล้ว พวกมึงอย่ามา..
ไปเชียงใหม่ยังอดกินไส้อั่ว แกงโฮ๊ะ ฮังเล และแคบหมู
แค่ปลาทู ทำไมจะอดไม่ได้วะ
แหมๆๆๆ.. มาบ้านนังแจมทุกปี ปีหน้าก้อได้..
ปรากฎว่าสุดท้ายก้อนั่งมองพวกมันกินจนอิ่ม
แต่เราก้อหาขนมกิน... ซึ่งคือสาเหตุที่ทำให้เกิดปัญหาสำหรับผู้หญิงปัจจุบัน
ก้อโรคอ้วนไง
กินเสร็จก้อเริ่มเวลาปาจิงโกะ...ที่รีสอร์ทน้าหู้ (เพื่อนแม่แจม)
ทางเข้านี่น่ากลัวสาด... อีต่อเสือกพูดเรื่องผีหัวขาด
กรี๊ดกันตลอดทางเข้า..ที่พัก
กูล่ะสงสารคนที่จะมาพักห้องพวกเราเหลือเกิน
เสียงแปดล้านเดซิเบล แถมพูดอะไรไม่เจริญรูหูเลย
เป็นปกติ ที่พวกเราในกลุ่มจะไม่เคยพูดอะไรที่สรรเสริญ เยินยอเพื่อน เพื่อให้รู้สึกดี
มันผิดวิสัย และรู้สึกไม่ชิน
เหยียบซ้ำและทับถม คือ นิยามของกลุ่มเรา
ก่อนหน้าจะเข้ามา..ก้อแวะซื้อของเตรียมกันก่อน ตั้งแต่อยู่คิวรถล่ะ
ก้อไปซื้อแก้วต๊อก มะนาว เกลือ เตรียมพร้อม
อาวุธ (เพื่อนแจมและเพื่อนที่คณะของเรา) เห็นยังอึ้ง มันเตรียมกันขนาดนั้นเชียว
แหมๆๆๆ..มาเพื่อการนี้นี่น่า
เดินงานก้อหาซื้อถั่วเพื่อแกล้มเหล้าอย่างเดียว
หมกมุ่นสุดฤทธิ์...
ซึ้งใจวุธมาก...ลงทุนขับรถเพื่อหาวัตถุดิบของเราในค่ำคืนนั้นให้
ปรากฎว่าเราก้อได้ดังใจหมาย..
งานเริ่มสามทุ่มกว่าๆๆ
ก๊ง ๆ ๆๆๆ และก้อก๊ง แต่ละคนก้อเริ่มย้ายไปนอน ประมาณสามสี่ทุ่ม
จิงๆ ตัวกินก้อมีช่าน บี อีฟ และนังแจม
นังตูดหมึกแค่สามเป๊กก้อลาโลก ปวดหัวไปนอนซะงั้น
นังเมย์กินเบียร์ไปสี่แก้วก้อง่วง..นอนเร็วเป็นนิจ
อีต่อไม่กินแต่ง่วง นั่งเมาธ์สักพักก้อเข้านอน
ส่วนนังนุ่นก้อติดโทรสับ ประหนึ่งว่าจบแล้วจะทำงานกะองค์การโทรศัพท์ (ตอนนี้ความรักเข้าตา ต้องปล่อยมัน)
นิ..เพื่อนที่ดี..ไม่กิน แต่นั่งเฝ้าเพื่อรอเก็บศพ ดีจิงๆ
ทำหน้าที่ถ่ายวิดีโอแบล็คเมย์เพื่อนๆๆ ด้วยกล้องช่านเอง (ควรชมมันดีไหมเนี่ย)
ที่เหลือก้อรั่วสุดตีน อีบีก้อเต้นลีดกะนังแจม ที่เหลือร้องเพลงแหกปากให้เต้น..สุดเดช
หัวเราะอย่างกะเมากัญชา เสร็จก้อนั่งเพ้อเรื่องความรัก ทั้งตัวกู แจม
นั่งปรับทุกข์กัน ประสาคนเหงา
ลุ้นมันให้คืนดีกะก้อง..ชิบหาย รอต่อไปเว้ย...เพื่อนกู
เหล้าหมดตอนตีหนึ่ง...ไม่มีอะไรทำ เพราะไม่มีแรงแล้ว แดกเยอะ ได้แต่นอนเกลือกกลิ้งอยุ่ริมน้ำ
มึนๆ อ้วกก้อเอาลงน้ำอย่างเดียว กูล่ะสงสารปลาจิงๆ
สักพักก้อนอนกอดโถส้วม นิมันต้องมาปลุก เพราะกลัวตายในห้องน้ำ
แต่ปล่าว...หลับตะหาก
เข้าไปในห้อง เห็นที่นอนก้อพุ่งตัวเลย
โดนอีฟบ่น..ว่าขี้เซา ปลุกให้ขยับตัวก้อไม่ตื่น
กูไม่ได้ยินนี่หว่า
คนเมาสามคน(อีฟ บี ช่าน)เป็นลูกเมียน้อย..นอนหน้าห้องน้ำ
แย่งผ้าห่มสุดเดช
เข้านอนหลังเพื่อนแต่กูขอตื่นเช้ากว่าคนอื่น
โรคจิตวะ...
กว่าจะได้กลับก้อนู่นเย็นๆ
ตอนเช้าก้อมีแข่งโดดน้ำ ฮามากกกก
พวกมันคิดว่าเป็นนักกีฬาทีมชาติ ไปโดฮาเกมส์เลย
แต่ปล่าว...ดูแล้วฮาเกมส์มากกว่าวะ..กูว่านะ
ทำหน้าที่ตากล้องอย่างเดียว ไม่เล่น เพราะมีเสื้อผ้าชุดเดียว
ถึงหอโดยสวัสดิภาพ
อย่างมันส์
ทริปหน้าเจอกาน....
ชะอำ
ปล.ขอขอบพระคุณพ่อและแม่ของเพื่อนแจมที่เป็นสปอนเซอร์ตลอดงาน
พร้อมทั้งคุณอาวุธที่ขับรถพาเหล่าชะนีและตุ๊ดหนึ่งตัวเที่ยว August 28 ขี้เกียจว้า..........ไม่ได้อัพไดตั้งนานมันกี่เดือนแล้ววะ..หลายเดือนเหมือนกันเนอะ
ก้อแหมดันเปลี่ยนรูปแบบใหม่ งงเลยไม่อัพทันซะเลย
หลายเดือนที่ผ่านมา
มีอะไรหลายอย่างเข้ามา....ทำให้เราเรียนรู้กับมัน |
|
|||||
|
|
